ทฤษฏี รถ 3 คัน

พี่จะเล่านิทาน สั้นให้ฟัง 1เรื่อง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ...มีรถสีแดงกับสีเหลืองและม่วง

ต้องวิ่งแข่งกันให้ถึงเส้นชัยในระยะเวลา 1 ปี ทำอย่างไงก็ได้วิ่งแข่งกันให้ถึง เส้นชัย
ภายใน 1 ปี โดยทุกคนจะมีโอกาสในการแข่งขันแค่ 2 ครั้งเท่านั้นภายใน 2 ปี ....โดยที่ใครเข้าเส้นชัยก่อนจะได้เป็นนักแข่ง
ทีมีชื่อเสียงและได้เป็นนักแข่งมืออาชีพ

ซึ่งการที่จะ ขับรถให้ถึงเส้นชั้น ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก ทั้ง สภาพร่างกาย
ทักษะการขับรถ ความอดทนอดกลั้น ที่จะไม่จอดพักหรือ จอดทำอย่างอื่น ออกนอกลู่นอกทาง

รถสีแดง กับสีเหลืองและม่วงเป็นเพื่อนกันมานาน ....ก็แข่งกัน ว่าใครจะไปถึงเส้นชัยก่อนกัน

กำหนดการแข่งขันมาถึง รถสีแดง และรถ สีเหลือง
ออกสตาร์ท ณ จุดเริ่มต้น เพื่อ แข่งกันไปยังเส้นชัยที่อยู่ตรงหน้า . . .โดยมีกำหนดเวลา 1 ปี เท่านั้น

และจะมีผู้ที่ชนะ คือ ต้องถึงเส้นชั้ยสถานเดียว ตามเวลาที่กำหนด

การแข่งขันได้เริ่มขึ้น ..รถทั้งสามออกสตาร์ทไป สีเหลือง..พยายามขับรถไป เรื่อยๆ ไม่เหนื่อยไม่ท้อไม่หยุด ผ่านไปครึ่งทาง มีท่าทีว่า เริ่มที่จะแซงคันสีแดงแล้ว สีม่วง พี่งฝึกหัด ขับ แต่ไม่ยอมแพ้ แม้จะสู้สีแดง กับเหลืองไม่ได้ แต่ไม่ยอมแพ้ ..เพราะศรัทธา

แต่สีแดงสิ ทำเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุด แวะเซเว่นบ่อย แวะเล่นเกมบ่อย....ไม่พยายาม อย่างจริงจัง

แต่สีเหลืองไม่ยอมแพ้ ไม่หยุด จนกว่าจะถึงเป้าหมาย ทำอย่างจริงจัง

เวลา 1 ปีผ่านไป ..แดงพยายามทำเต็มที่แล้ว แต่สีเหลืองทำได้มากกว่ามากๆๆ
คันสีแดง ยอมรับชะตากรรม ยอมรับว่า สีเหลืองมันแรงกว่า จริงๆ

สีเหลืองชนะ ...และสีแดงแพ้ อย่างไม่เป็นท่า สีม่วงก็แพ้...แต่ไม่ยอมแพ้ และเชื่อว่า ต้องมีวันหนึ่งที่กูต้องชนะ

ผู้ชนะจึงเป็น สีเหลือง.....

ไม่เป็นไร......สีแดงบอก
ปีหน้ายังมีอีกปี
ความจริงคันสีแดง ก็เกือบที่จะถึงเส้นชัยอยู่แล้ว แต่ว่า ช่วงหลังๆ สีแดงเอื่อยไปหน่อย...
แวะเล่นเกม นอน เล่นเฟสบุค ค่อยๆไป ไม่เอาจริงเอา จัง คิดว่า มีอีกปีค่อยๆ ขับก็ได้
อย่างไงก็ถึง

ช่วงแรก ๆ มองสีเหลืองว่าเป็นคู่แข่ง แต่เพราะระยะทางที่ยาวไกล

ทำให้ล้า ทำให้ เบื่อ เซ็ง....และ แวะข้างทางในที่สุด

จนทำให้ สีเหลืองค่อยๆ แซงไปทีละนิดที่ละนิด....ผ่านไป 1 ปี

สีเหลือง ก็เข้าเส้นชัยไปอย่างที่เห็น

ปีที่ 2 การแข่งขันครั้งสุดท้าย

คันสีแดง เริ่มที่จะแข่งอีกครั้ง ...ซึ่งเค้าคิดว่า อีกไม่ไกลก็จะถึงแล้ว.....

มีคู่แข่งแสนกระจอก แบบ สี ม่วง ขับ ช้า ..ยังกะเต่า ไม่มีทางสู้เค้าได้

เค้าชะล่าใจอย่างมาก

การแข่งขันเริ่มใหม่ ก็มีคู่แข่ง คือ สีม่วง อย่างเดียว

แต่ว่าเค้า เป็นต่ออยู่มากๆ เป็นเท่าตัว
....แต่ที่น่า เศร้าใจคือ

เค้ายังไม่เอาจริง กับมัน เพราะว่า คิดว่า เหลือระยะทางอีกไม่มากเค้าน่าจะไปถึงก่อน ไอ้ รถคันสีม่วงแน่นอน

เค้าแวะพักผ่อนก่อน แวะ เล่น แวะเที่ยวกับเพื่อน แวะออนเอ็ม แวะคุย ไม่เอาจริง ตามข้างทางที่เค้าผ่าน ก่อน เดียวค่อยไปก็ได้

เค้าไม่เอาจริงกับมัน ไม่ทุ่มเท่ ยังทำแบบเรื่อยๆ

แต่ว่า สีม่วง มีพฤติกรรมเหมือนสี เหลือง ไม่มีผิด มุ่งมั่น ทุ่มเท และไม่ยอมแพ้

แม้ว่าเส้นทางจะเลวร้ายซักแค่ไหน....

สีม่วงมุ่งมัน และคิดว่าเค้าทำได้ เค้าไม่หยุด เค้าเร่งเครื่องสุดกำลัง ...แม้ว่า จะพังหรือต้องตาย เค้าก็ไม่ยอมหยุด ในที่สุด.... 1 ปีก็ผ่านไป

สีแดง ....ละสายตาจากเป้าหมาย ลืมไปว่าเป็นปีสุดท้ายที่จะแข่งแล้ว

1 เดือนสุดท้าย สี แดง กลับมาแข่งต่อ.....แต่ปรากฏว่า เส้นทางที่เค้ากำลังแข่งอยู่นั้น
มีสีม่วง ไอ้กระจอก ที่เค้า เพิ่งเห็นมันเมื่อ ต้นปี

ตอนนี้มันอยู่หน้า เค้า และมีทีท่าว่า กำลังวิ่งเข้าสู้เส้น ชัย

เคาพยายามวิ่งตามสีม่วง

แต่ว่า เส้นทางและ รถของเขาเอง ไม่พร้อม เส้นทางเป็นเส้นทางที่ยากลำบากเกินไปกว่าที่เค้าจะวิ่งไปได้ ...

เค้าลืมวิธีขับ ลืม ขั้นตอน ลืมเทคนิค และการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง..มันยากมันเหนื่อย เกินกำลังกว่า ที่รถเค้าจะไปไหว ...ทำให้เค้าอ่อนเพลียอ่อนล้า

จากการที่เค้าได้ พัก และออกนอกลู่นอกทาง ละสายตาจากเป้าหมาย...

ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา เค้า มัวแต่ทำอะไร อยู่ไม่รู้..

มารู้ตัวอีกที ไกล้จะสอบอีกแล้วไกล้จะถึงเส้นชัยอีกแล้ว....

และในที่สุด ....เค้าโดน ไอ้รถกระจอกสีม่วงคันนั้น นั้น แซง ไปอย่าง ..สบายใจ

และเข้าเส้นชั้นในที่สุด

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า ถ้ามีโอกาสแล้ว จงทำให้ถึงที่สุด

“ ทำวันนี้ให้เต็มที่ ก่อนจะไม่มีพรุ่งนี้ให้แก้ตัว”

รถสีเหลือง คือ พฤติกรรมของคนที่สอบ ติด ส่วนน้อยมาก
รถสีม่วง คือ พฤติกรรมของคนที่ พยายามสอบ แต่โง่ และ สอบติดในเวลาต่อมา เพราะว่าความพยาม ชนะทุกอย่างในโลก

รถสีแดง คือ พฤติกรรมของคนที่สอบไม่ติดเป็นส่วนใหญ่ คือ มันเอาไม่จริง

คนส่วนใหญ่คือรถสีแดง.......เป็นแบบนี้เลย